‘Zonder blikken of blozen’ / The Makers Present

REVIEW door CHARLOTTE SCHULTZ

Met The Makers Present: Dance staan vijf stukken op de bühne. Het is mij meteen duidelijk dat ik hier te maken heb met aantal werken van de School voor Nieuwe Dans Ontwikkeling. Zonder dat ik het door heb, overschrijden zij zonder blikken of blozen de grenzen van mijn verwachting. Horen deze jongeren niet nog bezig te zijn met de ontdekking van hun seksualiteit? Hitlergroeten, angst, agressie en dansende piemels kunnen natuurlijk niet ontbreken. Artez laat als tegenhanger meer de esthetische kant van vooruitstrevende dans zien.

Deportment class for supreme leaders is een choreografie van derde jaars SNDO student Setareh Fatehi. Een naakte vrouw staat met een plastic geweer onverstaanbaar te schreeuwen in microfoon, terwijl mijn oren pijn beginnen te doen van de oorverdovende marsmuziek en ruis van schreeuwende mensen. Met dit conceptuele werk heeft de performer de zware taak ondergeschikt te zijn aan de boodschap: Waar komt de macht van een dictator vandaan? Angst, agressie, wapens en onderdrukking? In dit stuk ontleedt zij deze fascinatie tot de bodem.

Het stuk Japan is van de vierde jaars SNDO student Simon Tanguy. Geïnspireerd door de doodstrijd van de mens, vecht hij met spanning en ontspanning van spiergroepen. Zo vaag als de beschrijving van zijn eigen werk is, zo lastig is deze voorstelling te vatten. En toch klopt het allemaal. Zijn bewegingsmateriaal ontstaat vanuit een fysiek idee, het ontwikkelt, bouwt op en verdwijnt. Het is een sterk staaltje nieuwe dans door zijn bijzondere benadering op beweging.

Heel andere koek is To many new beginnings van derde jaars danser/maker student Jasper van Luijk van ArtEZ Dansacademie. Zo’n sterke energetische binding tussen de dansers zie je niet vaak. Hun contact creëert een perfecte samenvloeiing van impulsen en intenties. Zij zijn zo in het moment, dat er een onvoorziene dierlijkheid naar boven komt als noodzakelijk bijproduct van deze intensiteit. Regelmatig vraag ik me af wanneer impro overgaat in choreo door de perfect getimede reacties en organische dans.

In het vierde werk Standards laat Karina Sarkinova, derde jaars SNDO, wel een heel bijzonder stuk zien. Geen provocatie, geen naakt of geschreeuw, maar een groep cheerende cheerleaders. Alles wijst erop dat het lachwekkend en humoristisch is, en toch blijf ik er vrij serieus onder. Als ik ter verduidelijking de begeleidende tekst lees blijkt dit ook precies het onderwerp van deze performance te zijn. Samen met onze fysieke signalen die seksualiteit of humor insinueren, speelt de mens een serieus spel.

In ‘The Miserable thing’ gemaakt door Fernando Belfiore van het vierde jaar SNDO, heb ik piemels en anussen zien dansen, zoals ik nog niet eerder heb meegemaakt. Hij krijgt het voor elkaar om een gemoedelijk, goed verteerbaar en humoristisch stuk te maken in deze provocerende vorm. Hun herhalende bewegingen en relatie tot de ruimte is wat dit abstracte stuk zijn kwaliteit geeft. Begeleid door hun zelf gezongen versie van Carmina Burana springen zij over een vloer van wit plastic. Met een waterverfballet en hun billen in de lucht sluiten zij deze gevarieerde avond af.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s