De hilarische thuiswedstrijd van Sugar de l’eau

door CHARLOTTE SCHULTZ

De tranen rolde over mijn wangen tijdens het afstudeerstuk van de vierde jaars studenten van de Artez Toneelschool. Hilarisch! Niet alleen zijzelf, maar alle acteurs, jongeren in het algemeen, rolmodellen en voorgangers werden hier eens goed gerelativeerd. Diepgaande filosofische ontdekkingen over hun eigen identiteit werden op humoristische wijze van alle gewichtigheid ontdaan. Zwalkend van afterparty naar afterparty, drinken tot je erbij neervalt, xtc-openbaringen en relatiedrama’s vormen de spil van hun leven, in hun zoektocht naar de betekenis van hun bestaan. Dit is Sugar de l’eau.

De voorstelling begint met een filmfragment waarin Robert de Niro als Al Capone zijn maffia familie toespreekt over het belang van teamspirit. Overigens alvorens hij een van zijn incompetente onderdanen met een honkbalknuppel de hersens inslaat. Hiermee wordt zowel het stuk geopend als het thema geïntroduceerd.

De saamhorigheid van deze groep jonge honden en hun noodzakelijke verbond te feesten en te vieren om de zware gedachten te verdrijven is duidelijk. Heen en weer geslingerd tussen waarheid en fictie, karakters en rollen en studenten en acteurs, blijf ik me afvragen wat nou echt is. “Dans je de hele nacht met mij?” wordt er gezongen. Met een gigantische draaiende discobol en een landschap van speakers bouwt het stuk langzaam maar gestaag in kracht op. Door een goede afwisseling van tekst, muziekfragmenten en fysiek theater is het een lekkere voorstelling om naar te kijken. Het gevoel van een winnende thuiswedstrijd komt langzaam opborrelen met het groeiende geluid van herkenning uit het publiek, wat dit feestje alleen maar groter maakte.

Door niet te kiezen voor een stuk met een duidelijke verhaallijn, draait het in Sugar de l’eau vooral om deze individuele karakters, en hun rol in de groep: de trage lolbroek die vooral zichzelf leuk vind, het mooie alternatieve meisje die iets te positief is, of de jongen met zijn grootspraak over de dualiteit van het leven maar geen aansluiting vind. In deze voorstelling draait het om hén, om wie zij waren en om wie zij zullen zijn.

Deze presentatie van hun uitvergrootte personen is het visitekaartje voor de professionele wereld van toneel en acteren. Wordt hier met deze thematiek naar een groter maatschappelijk belang verwezen? Wordt hier gezinspeeld op samen vechten voor het behoud van de kunstensector en de kweekvijver voor deze gretige en hoopvolle afgestudeerden, barstend van het talent? Het wordt nergens expliciet, maar voor mij is het duidelijk: ik wil deze mensen de komende jaren nog heel vaak op het toneel zien.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s