3x FILM / impressie

door CHARLOTTE LEMSTRA 

‘Het is als je kind dat uit huis gaat. Het punt waarop je de controle uit handen moet geven en toeschouwer wordt van het leven dat het kind gaat leiden. Dat is super eng!’ beschrijft de afstuderende regisseur Maikel Nijnuis, aan de Nederlandse Film en Televisie Academie in Amsterdam, over de eerste publieke vertoning van zijn afstudeerfilm Desideratum. Samen met twee mede afstuderende regiestudenten: Shariff Korver met de film Appartement F12 en Jonathan Herzberg met Zeppelin, luidden ze op het ITs Festival hun afstudeerfilms voor het eerst de wereld in. Drie totaal verschillende films met elk een eigen handtekening, maar die alledrie een grote passie voor het vak onderschrijven.

In Desideratum staat een middelbare vrouw met donker krullend haar op een klein balkon te staren in de verte. De kilte van de betonnen flats omarmen haar. Stevig klemt ze een donkere urn tegen haar lichaam aan. Onmogelijk, dat de herinnering aan haar echtgenoot met de noorderwind meegaat. De herinnering moet altijd in haar voortleven. Letterlijk, want ze opent de urn, pakt een hoopje as en likt het op. Ze kauwt erop. Hij zal herboren worden in haar lichaam. Een ontroerend moment, en tegelijk zeer beklemmend. Een donkere schim verbindt de personages met elkaar. Deze donkere, mysterieuze persoon leidt een ambitieuze danseres, een weduwe en een man met een verkeerde liefde voor het buurmeisje tot het kwaad in henzelf.

Vanuit deze fictieve wereld val je binnen in de realistische film Geen weg terug (werktitel was Appartement F12) ‘This is wrong, they cannot do this. You promised me!’ zegt Said. ‘Is dit mijn vriend?!’ vraagt Mark nogmaals nadrukkelijk terwijl hij Said confronteert met zijn dossier. We zijn beland in een asielzoekerscentrum. Wat zou je doen als je daar werkt en je vriend dreigt te worden opgepakt? Redden! Ook als blijkt dat hij marteling, doodslag en verkrachtingen op zijn naam heeft staan? ‘Wat betekent dat?’ schreeuwt Said tegen Mark als hij Said de foto’s laat zien. Boos en verontwaardigd staat Mark naar hem te kijken. ‘Jij hier met al je papieren en stempels, wat betekent dat?’ ‘Dit is je vriend,’ zegt Said terwijl hij zijn wijsvinger tegen zijn hart drukt en Mark diep in de ogen kijkt.

Met de film Het onopmerkelijke leven van Hans Boorman (de werktitel was Zeppelin) leef je in het begin mee met een jonge man die zijn kans der liefdes mist. Op een avond loopt hij in gedachten verzonken door de regen in een donker bos. Opeens staat daar een groene verlichtte deur. De nieuwsgierigheid leidt hem naar de deurknop. Achter deze deur ligt zijn verlangen. Vrouw, kinderen, oud worden. Maar het oud worden is er dan opeens. Als een grijsaard zoekt hij zijn liefde weer op. Is hij te laat? De poëtische, dromerige sfeer blijft nog lang nagloeien. Ook als het zaallicht weer aan is.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s