The Orange Dream – recensie

Het zoontje van Olivia en John is dood. Hij viel naar beneden, net zoals de sinaasappels uit de boom in hun tuin. In de toneeltekst The Orange Dream van Robin N. Duits is het publiek getuige van een dialoog tussen een vader en een moeder – die weer een man en een vrouw proberen te worden. Olivia en John praten tegen elkaar in derde persoon enkelvoud. Als ze het over elkaar én zichzelf hebben gebruiken ze constant het afstandelijke ‘hij’ en ‘zij’. Deze vorm maakt de onoverbrugbare afstand tussen de twee goed voelbaar. Een afstand die langzamerhand erg frustrerend wordt, voor zowel de toeschouwers als de personages. Het consequente gebruik van de derde persoon maakt het wel mogelijk om uitzonderingen te maken om daarmee cruciale momenten te markeren. Zoals het toneelstukje dat ze samen opvoeren, waarin John de begrafenisondernemer speelt die Olivia’s maten voor haar lijkkist op meet. Ondanks dat dit geen echte voorstelling was maar een lezing, paste de afstandelijkheid verbazingwekkend goed bij de stijl van de tekst. Ik zou het gewoon een performance noemen. (Jasmina Ibrahimovic)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s