Review Metatron

(Dutch version below)

Metatron

Fontys Conservatorium, Tilburg

Sarah Vankersschaever

I despise musicals. People who start to sing out of the blue, make me feel embarrassed. You can just as well speak your mind?

Metatron is music theatre rather than a musical. In other words, there is spoken text as well as singing. It means that, for almost an hour, my sense of shame emerges as a blinking light. Yet, the singing is not the only reason that I am wobbling in my seat. The story is announced as a young girl’s provocative struggle between power and powerlessness, heaven and earth. Suus is used to have it her way. And the thing she wants the most of all is love. Sadly, love is not interested in Suus, although she thinks otherwise.

Roos van Breukelen sings herself towards our ear-drums using words such as ‘my blood’ and ‘your snot’. Moreover, she is not accompanied by just a piano and a double bass, she also has a man at her disposal to strengthen her voice. The youngster serves as a rag doll, a toyboy or, as you like, as a pet. To sum things up, it is clear why love is not having its way with this young lady.

This lump of music theatre is chicklit for theater lovers. Metatron is soaked with levity and an entertainment value only matched by Bridget Jones. The beauty herein lies in the fact that a sense of  shame for another person for once is justified.

Metatron, seen June 21, 2009, ITs Festival Amsterdam. Words: Christiaan Nannen, Composition: Hilmar Leujes, Choreography: Hester Schrofer, Acting: Roos van Breukelen, Music: Jasper Slijderink, Joris Heus.

Dutch version:

Ik verafschuw musicals. Mensen die te pas en te onpas beginnen zingen, bezorgen me een gevoel van schaamte. Je kunt het toch gewoon zeggen?

Metatron is geen musical maar ‘muziektheater’. Dat wil zeggen dat er zowel gesproken als gezongen wordt. Een klein uur lang ontpopt mijn schaamtegevoel zich als een knipperlicht.

Maar de zang is niet de enige reden waarom ik op mijn stoel zit te wiebelen. Het verhaal wordt aangekondigd als de prikkelende strijd van een jong meisje tussen macht en onmacht en tussen hemel en aarde. Suus is het gewoon haar zin te krijgen in het leven. En ze heeft vooral zin in liefde. Helaas heeft de liefde geen zin in Suus, maar daar denkt ze verandering in te kunnen brengen.

Roos van Breukelen zingt zich een weg naar onze trommelvliezen met liederen als ‘mijn bloed’ en ‘jouw snot’. Daarbij wordt ze niet alleen begeleid door een piano en een contrabas maar ze heeft ook een man ter beschikking om haar zang kracht bij te zetten. De jongeman op scène doet dienst als voddenpop, speeltje of, zo je wil, als huisdier. Laten we zeggen dat het duidelijk is waarom de liefde geen zin heeft in deze jongedame.

Dit brokje muziektheater is chicklit voor theaterliefhebbers. Metatron is doordrongen van een luchtigheid en een entertainmentgehalte die enkel Bridget Jones weet te evenaren. Het mooie daaraan is dat plaatsvervangende schaamte hier voor een keer op haar plaats is.

Metatron, gezien op 21 juni 2009, ITS-Festival. Tekst: Christiaan Nannen, Compositie: Hilmar Leujes, Choreografie: Hester Schrofer, Spel: Roos van Breukelen, Muziek: Jasper Slijderink, Joris Heus.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s