Workshop Joyce Roodnat

Wordt geen God
Een beschrijving van Elien van Riet

Als een Ellen Vogel… Zo zagen we haar die vrijdagavond zitten op de sofa van het Betty Asfalt Complex. ‘Wordt geen God’, waarschuwde kunstdiva, Joyce Roodnat, ons de volgende dag. Aan de hand van de voorstelling Darwin: een onthutsend ontwerp van Alaska Unlimited en een Italiaanse film gaf deze NRC-kunstredactrice een workshop Theaterkritiek aan The Eye of the Beholder. Met haar tips stevig onder de riem gestoken, gaan wij het ITs in.

‘Wat doet het met mij?’
Dat is het uitgangspunt van een recensent, want de ervaring is al wat je hebt, aldus Roodnat. Volgens haar moet je nooit schrijven over theater vanuit een vaste formule of bepaalde wetten.  De criteria worden namelijk aangereikt door het kunstwerk zelf. Kijk wat de makers willen en vraag je dan af of dat is gelukt. Criteria ontstaan gaandeweg; deze moet je kunnen herkennen. Kunst komt uit de wereld, plaats het daarom in een context, zoals ‘Alaska Unlimited maakt al meer dan 25 jaar toegepast theater’. Leg een bodem onder de voorstelling. Schrijf eerlijk, maar pas op voor schooljuffengedrag! ‘Een pluim krijgen ze voor hun ludieke(…)’; niet doen. Een recensie is geen brief aan de maker, maar is bedoeld voor de lezer. Laat jezelf zien, probeer te provoceren in je mening. Probeer te verbazen! Vermijd clichés, deze blijken wel uit de voorstelling. ‘200 jaar geleden werd Charles Darwin geboren’, is als eerste zin bijvoorbeeld te algemeen. Hier zou je met iets concreets uit de voorstelling kunnen beginnen: ‘Hoe moeten we omgaan met de gedachte dat we uit een worm voortkomen?’ De eerste en de laatste zin, daar gaat het om.

Met dit laatste gegeven liet ze ons kijken naar haar Grote Liefde, de Italiaanse film. We bekeken Le tentazioni del dottor Antonio van Federico Fellini, het tweede deel uit het vierdelige Boccacio ’70.
Ze vroeg ons een eerste en laatste zin te bedenken. Na een grondige analyse van het filmpje, is dit het resultaat.

Nynke Oele:
‘Italiaanse melkmeisjes zijn heel wat wulpser dan Hollandse. (…) Verdwalend tussen moederlijke attributen en bureaucratische paleizen zoekt elke moraalridder vergeefs naar een uitgang.’

Anoek Nuyens:
‘De thematiek in de film Bocaccio 70 van Fellini is actueler dan ooit. (…) Het menselijk instinct om uit chaos orde te scheppen zal waarschijnlijk nooit verdwijnen, maar of dat gaat lukken door de wereld in goed en  fout te verdelen valt nog te bezien.’

Gert Eijkelboom:
‘Een doorgedraaide moraalridder trekt ten strijde tegen een wulpse schoonheid op een groot billboard. (…)
Obsessie kan leiden tot absolute waanzin. In deze film is dat op een zeldzaam treffende en humoristische manier uitgebeeld’.

Elien van Riet:
‘Wat is er mis met een blote vrouw? (…)
Dus ja, bevete più latte, we hebben melk nodig!’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s